Κοινωνική ασφάλιση; Δυστυχώς μας τελείωσε...

Αυτό τουλάχιστον προσπαθεί να μας πει η κυβέρνηση εδώ και κάμποσο καιρό. Βλέπουμε τις προσπάθειες όλων εκείνων των «ειδικών» οικονομικών συμβούλων να προσπαθούν να πείσουν ότι το ελληνικό ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο, ότι ο παραγωγικός πληθυσμός της χώρας γερνάει και ότι σε αυτό συμβάλλει το δημογραφικό πρόβλημα, ενώ παράλληλα ξεκινούν και οι διαδικασίες «κοινωνικού διαλόγου». Όλα αυτά κινούνται στην προσπάθεια να νομιμοποιήσει την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού ως κάτι κοινωνικά αναγκαίο και απαραίτητο για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου, αλλά και σαν μια προσπάθεια εναρμόνισης με τις οδηγίες της Ε.Ε. ως προς τα οικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας.

Με στόχο λοιπόν την περαιτέρω αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει τη συμμετοχή της εργοδοσίας στην ασφάλιση, μετακυλύοντας το κόστος της ασφάλισης στους εργαζομένους, ενώ παράλληλα προτείνεται και «αποδοτικότερη διαχείριση» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Σε αυτή τη λογική κινούνται οι λογικές που μιλούν για ενιαίο ασφαλιστικό φορέα ή προτάσεις για τη συστηματική επένδυση των αποθεματικών στην κεφαλαιαγορά (νωπές είναι άλλωστε οι μνήμες του σκανδάλου με τα ομόλογα). Παράλληλα προτείνεται ως μόνη βιώσιμη λύση η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (με ταυτόχχρονη μείωση των παροχών και των συντάξεων), τυλίγοντας όμως το πακέτο των μεταρυθμίσεων με την γνωστή παροχολογία, που δίνει κατώτατη Εθνική σύνταξη κάτω από το όριο της φτώχειας (550Ε).

Η κυβέρνηση της ΝΔ όμως δεν προχωράει βιαστικά ή αλόγιστα, αλλά αντίθετα προσπαθεί να αποφύγει τις οποιεσδήποτε κοινωνικές αντιδράσεις που το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ασφαλιστικού θα μπορούσε να συγκροτήσει. Προχωρά και στη σύναψη εκείνων των συμμαχιών που θα της επιτρέψουν να προχωρήσει αναίμακτα, οι οποίες δεν περιορίζονται στις ηγεσίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Η φόρμουλα με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να διαλύσει τις αντιδράσεις «εν τη γεννέσει» είναι με το να αφήνει τις όψεις των μεταρυθμίσεων να πλήττουν διαφορετικά στρώματα και κλάδους του κόσμου της εργασίας ώστε να επικρατεί μέσα στο εργατικό κίνημα μια πολυδιάσπαση, που θα δυσχεράνει την συγκρότηση κινητοποιήσεων για το ασφαλιστικό.
Αυτό τουλάχιστον δείχνει η σαφής χρονική οριοθέτηση της εφαρμογής των αλλαγών στο ασφαλιστικό με τρόπο που να επηρεάζει μόνο τους νεώτερους και τους μελλοντικούς εργαζόμενους, ενώ παράλληλα μεθοδεύονται συστηματικά σε διάφορους κλάδους οι «εθελούσιες έξοδοι» (όπως ήδη έγινε στον ΟΤΕ) αλλά και η διάθεση το ασφαλιστικό να μην ανοίξει κεντρικά, αλλά σε επιμέρους κλάδους. Αυτό εξασφαλίζει από τη μεριά της κυβέρνησης τις λιγότερες το δυνατόν αντιδράσεις από τη μεριά των εργαζομένων καθώς οι πρώτοι δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν με ένα δυναμικό τρόπο τα δικαιώματά τους στην ασφάλιση, αφού δεν συμμετέχουν μαζικά σε συλλογικές και συνδικαλιστικές πρακτικές, ενώ οι δεύτεροι εξαγοράζονται από αυτή και συναινούν.

ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΟΜΟΣ...

Ενώ λοιπόν το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης διαγράφεται σκοτεινό, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και de facto προσδιορισμένο. Οι συλλογικές πρακτικες έχουν δείξει ότι μπορούν να έχουν νικηφόρα προοπτική. Αυτό δείχνει και η εμπειρία των παλότερων κινητοποιήσεων για το ασφαλιστικό, αλλά και οι κινητοποιήσεις για τις ρυθμίσεις που προωθούσαν από κοινού με τις δυνάμεις του ΣΥΝ στο ασφαλιστικό των μηχανικών. Την ώρα που η ξεπουλημένη γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ συμμετέχει στο διάλογο, που η κυβέρνηση βασίζεται σε αυτή για να καναλιζάρει τις όποιες τυχόν αντιδράσεις και στο γεγονός ότι το εργατικό σώμα είναι πουδιασπασμένο, δεν μπορούμε να απαντούμε με περεταίρω πολυδιάσπαση με λογικές και πρακτικές ξεχωριστών πορειών και προσυγγεντρώσεων (όπως ακριβώς κάνει το ΚΚΕ). Αντίθετα είναι μονόδρομος η ανασυγγρότηση των συνδικαλιστικών πρακτικών σε πρωτοβάθμιο επίπεδο με στόχο την δημιουργία ευρύτερων μετωπικών κοινωνικών αντιστάσεων (μέσα και όχι μακριά από τις συνδικαλιστικές δομές και τα «αντιδραστικά συνδικάτα») για τη διεκδίκιση πραγματικής κοινωνικής ασφάλισης.

ΑΡιστερός Ανεξαρτητος Χωρος ΤΟπογράφων

ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ.