ΤΡΕΧΟΥΜΕ & ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΜΕ...

Η περίοδος προσαρμογής στη σχολή τελείωσε, τα καλωσορίσματα και τα συγχαρητήρια σταματούν να σου χαιδεύουν τα αυτιά και αρχίζει η προσγείωση στην πραγματικότητα, οπότε είναι καλό να προετοιμαστείς για όσα θα αντιμετωπίσεις. Κατα την παραμονή σου στο αμφιθέατρο Θα υπάρξουν κάποιοι που θα σου ζητήσουν κάτι απλό: μια υπογραφή που θα αποδεικνύει οτι ‘ησουν και συ εκει’. Και στη συνέχεια θα έρθουν και κάποιοι άλλοι που θα σου ζητήσουν κάτι ακόμα ποιο απλό: να γράψεις ένα δεκάλεπτο τεστακι, που δεν θα έχει καμία βαθμολογική αξία, για να δουν την πρόοδό σου και να καταλάβουν και οι άνθρωποι αν κάνουν κάλα τη δουλεία τους, ή αν πρέπει να αλλάξουν κάτι στον τρόπο παράδοσης! Όλα αυτά θα σου φαίνονται πιθανότατα απολύτως φυσιολογικά... Και όμως δεν είναι! Μα θα μου πεις, έτσι κάναμε και στο λύκειο... Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα, το πανεπιστήμιο δεν είναι σχολείο.. Υπάρχουν καθηγητές (αυτούς δεν τους ξεφορτώνεσαι ποτέ), μαθήματα, εξετάσεις, αλλά τα πράγματα εδώ είναι πολύ διαφορετικά, τα μαθήματα είναι ακαδημαικές διαλέξεις, η έννοια της απουσίας δεν υφίσταται, και το αν θα περάσεις ή όχι ένα μάθημα κρίνεται απο το αποτέλεσμα των τελικών γραπτών εξετάσεων κάθε εξαμήνου.
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια μιας γενικότερης αναδιάρθρωσης στα πανεπιστήμια, οι ρυθμοί και η λειτουργεία της σχολής τείνουν να αλλάξουν προς μια κατεύθυνση που κάθε άλλο παρά διευκολύνει τους φοιτητές. Οι υπογραφές και τα τεστάκια, λειτουργούν εκβιαστικά, δίνοντας υποχρεωτικό χαρακτήρα στην παρακολούθηση, ενώ αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής των εξετάσεων πχ. Καθιέρωση προόδων (σπάσιμο της ύλης σε δύο μέρη και ξεχωριστή εξέταση κάθε μέρους), σε μαθήματα όπως η γεωλογία, αλλοιώνουν το χαρακτήρα και την αξιοπιστία τους. Βέβαια δικαιολογημένα θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς: δεν είναι σωστό να παρακολουθούμε τις παραδόσεις; Και που είναι το κακό στο να δίνουμε το μάθημα σε ‘δόσεις’; Η απάντηση είναι απλή. Στόχος του απουσιολόγιου είναι να κρατήσει γεμάτα τα αμφιθέατρα, όταν οι βαρετές και μονότονες καθηγητικές διαλέξεις αδυνατούν, και αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους αναβάθμιση. Ακόμα όσον αφορά τις προόδους πρέπει απλά να σκεφτούμε, τι γίνεται με αυτούς που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να δώσουν την πρόοδο και κατα πόσο στην κανονική εξεταστική θα δώσουν υπο ίσους όρους και με την ίδιο βαθμό δυσκολίας.
Και αν ολα αυτά δεν πείθουν τα ίδια τα αποτελέσματα της εξεταστικής, με το υψηλό ποσοστό αποτυχίας που εμφανίζουν, αποδεικνύουν ότι τα μέτρα αυτά έχουν μάλλον αντίθετα αποτελέσματα. Βέβαια το θέμα εδω σηκώνει περισσότερη κουβέντα αφου τα μαζικά κοψίματα φαίνεται να δηλώνουν μάλλον κακους διορθωτές παρά κακούς φοιτητές. Η καθηγητική αυθαιρεσία με την ανέχεια που δείχνουν οι φοιτητές έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις με αποτέλεσμα συγκεκριμένα άτομα να μπαίνουν στο στόχαστρο της.
Το ζήτημα δεν περιορίζεται όμως μόνο σε κάτι μαθήματα του πρώτου έτους ή σε τυχόν μαζικά κοψίματα. Η φιλοσοφία που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στη σχολή όσον αφορά το πως διεξάγονται πτυχές των προπτυχιακών σπουδών είναι πολύ προβληματική. Αυτό το αντιλαμβανώμαστε όλοι κάθε φορά που όταν πάμε να δηλώσουμε μαθήματα κατά την εγγραφή μας σε μεγαλύτερα εξάμηνα πέρνουμε ως προειδοποίηση ότι δεν μπορούμε να δηλώνουμε όσα μαθήματα θέλουμε ή εκτιμούμε ότι μπορούμε να περάσουμε, αλλά υποχρεώμαστε να περιοριστούμε σε ένα αριθμό που γενικά θεωρείται σωστός. Που εξυπηρετεί όμως αλήθεια το ανώτατο όριο δήλωσης μαθημάτων αν όχι στην επιδύνωση των όρων φοίτησης των «κακών» φοιτητών που δεν περνάνε τα μαθήματα στην ώρα τους και στην επιμήκυνση των σπουδών τους. Αντίστοιχα υπάρχουν και τα ζητήματα του ορίου μαθημάτων που θα πρέπει να έχει περάσει κανείς για να δηλώσει το μάθημα – θέμα ή τη διπλωματική του. Αυτά υπάρχουν με την αιτιολογία ότι, αν δεν έχεις περάσει μαθήματα πώς θα έχεις τις απαραίτητες γνώσεις για να κάνεις το μάθημα – θέμα, λες και τον αν περνάς το μάθημα θέμα δεν εξετάζεται με την πραγμάτωσή του, αλλά το εξετάζεσαι προκαταβολικά. Τέλος ως επιστέγασμα αυτής της φιλοσοφίας έρχεται η χαριστική εξεταστική, που σε αντίθεση με όλο το πολυτεχνείο (αλλά και τις αποφάσεις συγκλήτου) αντί για 3 μαθήματα στη σχολή μας είναι μόνο 1!
Όλες αυτές οι «δικλείδες» εισάχθηκαν σταδιακά στη σχολή, και ενώ πριν κάποια χρόνια οι πρόοδοι και τα τεστάκια ήταν η εξάιρεση, τώρα αποτελούν τον κανόνα. Όλες αυτές οι ρυθμίσεις, με στόχο «να κάνουν το μάθημα καλύτερο» δεν μπορούν να νοηθούν χωρίς το να αντιληφθούμε το ότι μπορούν (και χρησιμοποιούνται) να αποτελέσουν μηχανισμούς που θα έρχονται να νουθετήσουν φοιτητές που φέρνουν πρόβλημα στις διαθέσεις των καθηγητών καθώς το αν και πότε θα τελειώσεις τη σχολή δεν περνάει από κάποια σχετικά αξιοκρατική και κοινή για όλους μέθοδο (αυτός έιναι άλλωστε και ο ρόλος της εξεταστικής), αλλά από τη σχέση σου με τον εκάστοτε καθηγητή γιατί αλλιώς μπορεί να επιμηκύνει κατά πολύ τις σπουδές σου. Και έτσι έρχεται σαν συμπηρωματικό στο πρόβλημα της εξάρτησης σου από τον καθηγητή, η εξάρτησή σου από φροντιστηριακά μαθήματα και σημειώσεις και από τις παρατάξεις, καθώς για να περάσεις τα μαθήματά σου χρειάζεσαι σημειώσεις ή μια καλή κουβέντα από κάποιον μεγαλοσυνδικαλιστή της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ στον καθηγητή με τον οποίο έχουν επαφή.

Απέναντι σε όλα αυτά, δεν μπορούμε να μένουμε άπρακτοι, και φυσικα το να είμαστε τα καλά παιδία που απλά παρακολουθούν χωρίς να ‘μπαίνουν στο μάτι’ των καθηγητών δεν αποτελεί λύση. Η συγκαταβατικότητα και η πειθάρχεια δίνει τρόφη στην καθηγητική αυθαιρεσία και το ζήτημα δεν είναι να μένουμε αμέτοχοι, όσο το πρόβλημα δεν μας αφορά. Η ιστορία του φοιτητικού κινήματος αποδεικνύει πως η δύναμη των καθηγητών περνά όσο το επιτρέπουμε και κανενός είδους αυθαιρεσία δεν μπορεί να επιβιώσει απέναντι σε μια μαζίκη και συντονισμένη αντίδραση του φοιτητικού σώματος. Οφείλουμε να αντιπαλεύουμε την καθηγητική αυθαιρεσία και το ιδεολόγημα της καθηγητικής αυθεντίας, οφείλουμε να παλεύουμε για αξιοπρεπείς όρους φοίτησης.

•Όχι στις προόδους και στα τεστάκια, καμμία πρόοδος υποχρεωτική, οι πρόοδοι να λειτουργούν μόνο προσθετικά.
•Όχι στις υπογραφές και σε κάθε μορφή ελέγχου και παρουσίας.
•Καθιέρωση χαριστικής εξεταστικής στα 3 μαθήματα.
•Άρση του περιορισμού δήλωσης μαθημάτων.
•Άρση των περιορισμών για τη δήλωση μαθήματος – θέμα.
•Επανεξέταση όσων μαθημάτων η αποτυχία ξεπερνα το 50%.

ΑΡιστερός Ανεξάρτητος Χώρος ΤΟπογράφων

Κοινωνική ασφάλιση; Δυστυχώς μας τελείωσε...

Αυτό τουλάχιστον προσπαθεί να μας πει η κυβέρνηση εδώ και κάμποσο καιρό. Βλέπουμε τις προσπάθειες όλων εκείνων των «ειδικών» οικονομικών συμβούλων να προσπαθούν να πείσουν ότι το ελληνικό ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο, ότι ο παραγωγικός πληθυσμός της χώρας γερνάει και ότι σε αυτό συμβάλλει το δημογραφικό πρόβλημα, ενώ παράλληλα ξεκινούν και οι διαδικασίες «κοινωνικού διαλόγου». Όλα αυτά κινούνται στην προσπάθεια να νομιμοποιήσει την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού ως κάτι κοινωνικά αναγκαίο και απαραίτητο για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου, αλλά και σαν μια προσπάθεια εναρμόνισης με τις οδηγίες της Ε.Ε. ως προς τα οικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας.

Με στόχο λοιπόν την περαιτέρω αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει τη συμμετοχή της εργοδοσίας στην ασφάλιση, μετακυλύοντας το κόστος της ασφάλισης στους εργαζομένους, ενώ παράλληλα προτείνεται και «αποδοτικότερη διαχείριση» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Σε αυτή τη λογική κινούνται οι λογικές που μιλούν για ενιαίο ασφαλιστικό φορέα ή προτάσεις για τη συστηματική επένδυση των αποθεματικών στην κεφαλαιαγορά (νωπές είναι άλλωστε οι μνήμες του σκανδάλου με τα ομόλογα). Παράλληλα προτείνεται ως μόνη βιώσιμη λύση η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (με ταυτόχχρονη μείωση των παροχών και των συντάξεων), τυλίγοντας όμως το πακέτο των μεταρυθμίσεων με την γνωστή παροχολογία, που δίνει κατώτατη Εθνική σύνταξη κάτω από το όριο της φτώχειας (550Ε).

Η κυβέρνηση της ΝΔ όμως δεν προχωράει βιαστικά ή αλόγιστα, αλλά αντίθετα προσπαθεί να αποφύγει τις οποιεσδήποτε κοινωνικές αντιδράσεις που το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ασφαλιστικού θα μπορούσε να συγκροτήσει. Προχωρά και στη σύναψη εκείνων των συμμαχιών που θα της επιτρέψουν να προχωρήσει αναίμακτα, οι οποίες δεν περιορίζονται στις ηγεσίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Η φόρμουλα με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να διαλύσει τις αντιδράσεις «εν τη γεννέσει» είναι με το να αφήνει τις όψεις των μεταρυθμίσεων να πλήττουν διαφορετικά στρώματα και κλάδους του κόσμου της εργασίας ώστε να επικρατεί μέσα στο εργατικό κίνημα μια πολυδιάσπαση, που θα δυσχεράνει την συγκρότηση κινητοποιήσεων για το ασφαλιστικό.
Αυτό τουλάχιστον δείχνει η σαφής χρονική οριοθέτηση της εφαρμογής των αλλαγών στο ασφαλιστικό με τρόπο που να επηρεάζει μόνο τους νεώτερους και τους μελλοντικούς εργαζόμενους, ενώ παράλληλα μεθοδεύονται συστηματικά σε διάφορους κλάδους οι «εθελούσιες έξοδοι» (όπως ήδη έγινε στον ΟΤΕ) αλλά και η διάθεση το ασφαλιστικό να μην ανοίξει κεντρικά, αλλά σε επιμέρους κλάδους. Αυτό εξασφαλίζει από τη μεριά της κυβέρνησης τις λιγότερες το δυνατόν αντιδράσεις από τη μεριά των εργαζομένων καθώς οι πρώτοι δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν με ένα δυναμικό τρόπο τα δικαιώματά τους στην ασφάλιση, αφού δεν συμμετέχουν μαζικά σε συλλογικές και συνδικαλιστικές πρακτικές, ενώ οι δεύτεροι εξαγοράζονται από αυτή και συναινούν.

ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΟΜΟΣ...

Ενώ λοιπόν το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης διαγράφεται σκοτεινό, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και de facto προσδιορισμένο. Οι συλλογικές πρακτικες έχουν δείξει ότι μπορούν να έχουν νικηφόρα προοπτική. Αυτό δείχνει και η εμπειρία των παλότερων κινητοποιήσεων για το ασφαλιστικό, αλλά και οι κινητοποιήσεις για τις ρυθμίσεις που προωθούσαν από κοινού με τις δυνάμεις του ΣΥΝ στο ασφαλιστικό των μηχανικών. Την ώρα που η ξεπουλημένη γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ συμμετέχει στο διάλογο, που η κυβέρνηση βασίζεται σε αυτή για να καναλιζάρει τις όποιες τυχόν αντιδράσεις και στο γεγονός ότι το εργατικό σώμα είναι πουδιασπασμένο, δεν μπορούμε να απαντούμε με περεταίρω πολυδιάσπαση με λογικές και πρακτικές ξεχωριστών πορειών και προσυγγεντρώσεων (όπως ακριβώς κάνει το ΚΚΕ). Αντίθετα είναι μονόδρομος η ανασυγγρότηση των συνδικαλιστικών πρακτικών σε πρωτοβάθμιο επίπεδο με στόχο την δημιουργία ευρύτερων μετωπικών κοινωνικών αντιστάσεων (μέσα και όχι μακριά από τις συνδικαλιστικές δομές και τα «αντιδραστικά συνδικάτα») για τη διεκδίκιση πραγματικής κοινωνικής ασφάλισης.

ΑΡιστερός Ανεξαρτητος Χωρος ΤΟπογράφων

ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ.